Yesterday I have a k class as always. He came late and finished to class very soon =_= since my friend came to meet me too early. I dont' know what he think or feel in this situation, but we, thai people, never feel anything to teach while other people was in the same place -_-;;

Seems he disappointed me. He usually think negatively and undervalued us, thai people, as a frog in a limited area -_-^

Since I don't know fruently how to describe thai situation or news, but I feel like...I have to try harder since MM shi and that K teacher may think that Thai people is low capability -_-^ I can't stand it!

When I think like that I have to realize also that I have to spend higher effort on K homework and K conversation -_-^ I have to save more and more K sentence in my head and revise it more often.

Also I have to divide time for my exercise class >.< I have to do it! I can do it! I can do it!!!

จะว่าไปวันนี้ก็ธรรมดา ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากมาย

จะแปลกหน่อยก็แค่ว่า...วันนี้เป็นวันที่สมัคร blog ที่นี่

ที่สมัครก็เพราะรู้สึกว่า blog ที่นี่ทันสมัยดี คล้ายของก. แล้วก็มาอ่าน blog ที่เพื่อนคนนึงเขียนไว้ เขาเขียนได้ตาหลกดี ไอ้เรามันก็คนชอบเขียนอยู่แล้ว เจอ blog น่าใช้ยังงี้ จะอดใจไงไหว จริงม้า

ที่จริงตั้งใจจะเขียนทั้งนิยาย และประเด็นงานอดิเรกที่สนใจ เช่น ดนตรี และการท่องเที่ยว

แต่วันนี้ขอทดลองเขียน blog ประเดิม ด้วยไดอารี่ตัวเอง ก็คิดว่าไม่น่าจะมีใครอ่านนะ เพราะตั้งชื่อก็แสนจะธรรมดา เนื้อหาก็สามัญชน แต่เรื่องดนตรีกะการท่องเที่ยวและนิยาย ถ้าใครสนใจอ่าน ก็บอกได้นะ (คงมีร้อก)

เริ่มเลยละกันไดอารี่

วันนี้ไปเรียนเปียโนมา แล้วก็ตัดสินใจอยู่ว่าจะไปซื้อการ์ตูนเรื่องที่ใฝ่ฝันจะอ่านมานานที่ไหนดี สุดท้ายก็ไปซื้อที่แฟชั่น พร้อมอ่านพรวดเดียวจบ ยาวเปื้อย ไม่เห็นหนุกเท่าเรื่องวันก่อน เรื่องนี้สู้คำสาปฟาโรห์ไม่ได้แฮะ (เรื่องตะวันฯ อะไรสักอย่างของอ. ชิโนฮาร่า จิเอะ...เจ๊แกแต่งได้เจ๋งอยู่ 2 เรื่องเอง คือ นัยน์ตาเธอสีม่วง กับ แมวฯ อะไรสักอย่างเนี่ยะ ส่วนเรื่องมฤตยูน้ำเงิน เราว่าก็เฉยๆ ดีเหมือนกันแต่ไม่มาก มาเรื่องนี้..รู้สึกแย่กว่าเรื่องมฤตยูซะอีก คือคาเรกเตอร์พระเอกมัน...ไม่เป็นธรรมชาติ เหมือนจงใจให้ประเสริฐซะงั้น เลยไม่ค่อยเร้าใจเท่าไร)

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่วันนี้ตั้งใจจะทำไม่ว่าจะเป็น...- การบ้านภาษาก.

- ออกกำลังกาย...ก็ไม่ได้ทำ

คิดว่าเพราะไม่สามารถเอาชนะตัวเองได้ในวันนี้ (มัวแต่หมกมุ่นอยู่กับกิเลสที่อยากอ่านการ์ตูน)

อืม...พรุ่งนี้ตั้งใจที่จะ

1. ซักผ้า

2. ฝึกภาษาก. 1 ชม.

3. จดรายการซื้อของซ่อมไฟ

4. (อาจจะ) ทาสี

5. จัดห้องหน่อย

6. เอ...ว่าจะทำอะไรอีกอย่างนะ ลืมซะนี่

7. อยากทำ Gmat แต่ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองเลยแฮะ

ปิดท้ายด้วยเนื้อเพลงจากการ์ตูนอมตะเรื่องกุหลาบแวร์ซาย ..อยากอ่านจังเวอร์ชั่นเก่าจัง ตอนนี้เจอแต่เวอร์ชั่นไต้หวัน อันล่างเนี่ยะ

ก็ดีนะ แต่เวอร์ชั่นเก่าเป็นไงลืมไปแล้วอ่ะ อยากอ่าน เพลงก็ซึ้งไม่เลวเชียว (ความจริงเคยมีอารมณ์ศิลปิน แปลเพลงนี้เป็นภาษาไทยได้สละสลวย แต่คอมฯ เน่าไปเพราะไวรัส มาตอนนี้ ไม่รู้เก็บไฟล์ที่แปลเพลงนั้นไปไว้ซะที่ไหนแล้วอ่ะซี่..ตอนนี้ก็เลยได้แต่ปิดไดอารี่นี้ ด้วยการแปลรอบใหม่ ที่ไม่เหมือนเก่า..แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรนิ)

If loving is to suffer,

ถ้ารักคือความปวดร้าว

I will take anything suffering,Until it reaches to your heart,

ฉันก็จะขอปวดร้าวไปจนกว่าจะเข้าถึงหัวใจเธอ

You are the light, I am the shadow,

ถ้าเธอเป็นแสง ฉันก็จะขอเป็นเงา

A bond that can never be apart,

ของคู่ที่ไม่เคยแยกห่าง

The more I Suffer, the more I love you;

ยิ่งฉันปวดร้าวเท่าใด ฉันก็รักเธอมากเท่านั้น

When I am wounded,

I get to love you deeper...

เมื่อฉันบาดเจ็บ ฉันก็รักเธอยิ่งขึ้น

The more I love you, the more blind I become to you..Ah,Oscar....

ยิ่งรักเธอมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งตามืดบอดเท่านั้น...โอ...ออสการ์

(ออสการ์นี่ก็ชื่อนางเอกนะ)

ขอบคุณรูปจากเว็บ

http://www.geocities.com/wingtipcafe/manga_oscar1.html

http://www.burapat.com/detail_girl.asp?id=1767